Jestem Omar Jamal.
Moi bracia i ja wykonujemy święte rozkazy
z Koranu i Sunny.
Powiedzieli, że jeśli to nagram, puszczą Ahmeda.
Jutro o 23.00 ma być w tym miejscu. Weź to.
Nie pojadę z terrorystami. To jakbym przyznał się do zamachu.
Twoje przyznanie się do winy widzieli wszyscy.
Jest w Madrycie.
Na miejscu zadzwoni pani pod ten numer.
To ważne. Musimy porozmawiać o pani szwagrze.
Zabiłeś Gorkę?
Zabiłeś go, Gaizka?
Pani Jamal odda syna w nasze ręce.
Niech pan obieca, że go aresztujemy.
Musimy udać, że ucieka,
by zaprowadził nas do Abdula-Azima.
- Zabiłeś go? - Tak. Musiałem.
Koro. Omar nie przeprowadził zamachu.
Jest kozłem ofiarnym.
Musiałem. Ustaliłem to z Gorostizą.
Dwoje ludzi tu... i tu.
Na dachach.
Zastrzelą go, gdy wyjdą.
Policja! Stać!
Przepraszam.
W porządku.
Przygotować się do strzału.
Kto zadzwonił po telewizję?
Nie strzelać.
Powtarzam: nie strzelać.
Kim pan jest?
Nowym udziałowcem.
Jamal...
może pójść łatwo albo trudno.
Mamy obciążające cię dowody.
Wiemy, że dokonałeś zamachu.
Ale najlepiej będzie, jeśli się przyznasz.
Pomożesz nam?
Przemyśl to.
Twoje słowa to dowód dla sędziego.
Masz prawo do adwokata oraz zachować milczenie.
Rozpoznajesz mnie?
Tak...
To ja zabiłem twojego kumpla.
I wybrałem cię na kozła ofiarnego.
Nie chcę prawnika.
Wynająłem vana dzień wcześniej.
Zaparkowałem przy...
warsztacie, w którym pracuję.
Następnego dnia
pojechałem vanem do centrum.
Jutro...
umrzesz.
O świcie wsiądziesz do wozu ze mną i moimi ludźmi.
Pojedziemy do Bilbao na rekonstrukcję.
Zjedziemy z autostrady.
Spróbujesz uciec
i strzelę ci w głowę.
Zatrzymałem się na ulicy Posta.
Podeszli policjanci,
powiedzieli, że nie mogę tu stać
i mam odjechać.
Tak zrobiłem.
Pomyśl, czy chcesz umrzeć sam czy z kimś.
Policja ma ograniczony budżet,
ale naboje są tanie.
Ilu z nich mam użyć?
Jednego?
Czy sześciu?
Przyspieszyłem.
Nic nie widziałem.
Ludzie byli dla mnie kropkami.
Pamiętam krzyk, gdy uderzyli w vana.
Dobrym jesteś aktorem?
Próbowałeś może w szkole?
To musisz zrobić, by uratować bliskich.
Porzuciłem vana i uciekłem.
To twoja rola.
Bezduszny terrorysta. Wkuwaj.
Uciekłem z centrum tramwajem.
Dojechałem do Portugalete.
Zobaczyłem zamach w TV.
W barze.
Raz już skłamałeś.
Ja miałem nagrać przyznanie się do winy,
a ty puścić Ahmeda.
Widział więcej, niż powinien.
Poza tym...
to nie moja wina.
Ty go ze sobą wziąłeś.
Zabiłem tylko osiem osób,
co za rozczarowanie.
Powiedz to,
a użyję tylko jednego naboju.
Twojego.
Mogło pójść lepiej.
Ale wiesz co?
Miałeś rację.
Lepiej już idź.
Uwaga. Zatrzymać samochód.
Proszę zjechać na pobocze.
Dobry wieczór.
Jechał pan 120, a ograniczenie to 90.
Naprawdę?
Przepraszam.
Nie zdawałem sobie sprawy. Przepraszam.
Poproszę dokumenty.
Jasne.
Dostanie pan mandat.
Oczywiście.
I sprawdzimy, czy jest pan trzeźwy.
Dobrze.
Panie Azkárate.
Tak?
Wyskoczył alarm w systemie.
Proszę ze mną.
Bonjour.
Uśpimy pana, dobrze?
Tak.
Spokojnie.
Odliczymy od dziesięciu do jednego.
- Dobrze? - Tak.
Proszę powtarzać za mną.
Dziesięć.
Dziewięć.
Osiem.
Siedem.
Sześć.
Szefie?
Jamal naprawdę się przyznał?
Tak.
Przyznał, że przeprowadził atak, ale...
Wciąż nie wierzysz.
Echevarría miał dowód. Gdy się pojawi...
Zniknął.
Byliśmy w mieszkaniu. Bałagan,
jakby ktoś tam był,
ale nie ma śladu twojego kolegi.
Szpitale?
Mówił, że coś mu grozi. Znajdźmy go.
Odwiedziłem wszystkie.
Możemy sklonować jego telefon?
Mamy pozwolenie.
Dobrze.
Jak coś, proszę dzwonić. Muszę kończyć.
Odpuść, Olaegi.
Weź urlop.
Urodź syna, zajmij się nim
i zapomnij o tym gównie.
Zazwyczaj jest tak, jak nam się zdaje.
Byłam w panu zakochana.
Jak nastolatka.
Gdy zaczęłam u pana praktyki...
fascynował mnie pan.
Pana opanowanie,
pana osobowość.
Ale przede wszystkim przywiązanie do prawdy.
Kiedyś zaprosił nas pan na kolację, bo rozbiliśmy gang.
Poszłam nawet do fryzjera.
A pan powiedział...
coś pamiętnego.
By nie osiadać na laurach.
Że nie zawsze jest tak, jak nam się zdaje.
Odwrotnie niż pan powiedział teraz.
Nie wiem, kiedy mnie wypuszczą.
Nic nie mówili.
Ucałuj dzieci.
I spakuj kąpielówki Aissy.
Dziś idą na basen.
- Adila. - Pa.
- Gdzie Omar? - Ruchy.
Nic mu nie jest. Aresztowali go. Wydałam go policji.
Bardzo proszę. Idziemy.
- Zaraz. - Nic innego nie mogłam zrobić.
Nie puściłabym go z terrorystami. To mój syn!
Adila, zabiją go. Rozumiesz?
Nie, obiecali mi, że nic mu nie grozi.
Sama mi to powiedziałaś.
Wydanie go to wysłanie go do grobu.
Zabiją go. Nie wiesz, co zrobiłaś!
Musiałam.
Podobno złapali Omara.
Tak będzie najlepiej.
W areszcie będzie mu najlepiej?
Nie może ciągle uciekać.
Ale pójdzie do więzienia.
Nie, jeśli dowiedzie niewinności.
W telewizji mówili, że policja ma dowody.
Nieważne, co mówią w telewizji.
Ważne, co zdecyduje sędzia.
Oby nie wysłał Omara do więzienia.
To nie sędzia go tam wyśle.
Mama to zrobiła.
Zdradziła go.
Omar spędzi tam całe życie przez nią.
To wina mamy.
Proszę usiąść, panie Azkárate.
Proszę.
Mam złe wieści.
Pani Almudena Ortiz miała wypadek.
Straciła panowanie nad autem.
Zjechała z drogi.
Czy ona...?
Tak, zmarła w wypadku.
Pani Ortiz nie miała bliskiej rodziny.
Pan i jej teściowie jesteście najbliższymi krewnymi.
Po tym, co stało się z bratem, posłałem po pana, nie po rodziców.
Tak.
Oczywiście. Tak będzie lepiej.
Muszę o coś poprosić.
Należy zidentyfikować zwłoki.
To formalność, ale i konieczność.
Jutro przyślę auto. Pojedzie pan do kostnicy.
Moje kondolencje, panie Azkárate.
Nie wiem, dlaczego się przyznał. Kłamie.
Nie powinnam ci tego radzić, ale...
na twoim miejscu
powiedziałabym, że mi groził i kazał współpracować.
Czemu mi pani pomaga?
Każe mi pani kłamać.
Wiem, co zrobiłaś i co byłaś gotowa zrobić.
Bo Omar jest niewinny.
Pani też tak sądzi.
Mój osąd nie ma znaczenia.
Istnieją mocne dowody na winę Omara.
Nie będę kłamać.
Jak chcesz.
Wpuścić go.
Omar.
Zostawię was.
Wszystko dobrze?
Dobrze?
Wybacz mi to w parku.
Nie namówisz mnie, bym cię oskarżyła.
Nie o to chodzi.
Spokojnie.
Po co skłamałeś, że to zrobiłeś?
Poznaliśmy się...?
Piątego grudnia.
W zasadzie szóstego rano.
Poprosiłeś o ogień i mnie pocałowałeś.
Zawstydziłaś się.
I słusznie. Nie całuję nieznajomych.
Na ulicy pchnęłaś mnie na auto i prawie przeleciałaś.
W twoich snach.
Rano obudziłem się u ciebie i poszedłem do łazienki.
Była pełna karaluchów.
A ja ich nienawidzę.
Wróciłem do pokoju.
Chciałem się ubrać i wyjść.
Ale cię zobaczyłem.
Spałaś, słońce świeciło ci na twarz.
Wyglądałaś pięknie.
Zdecydowałem, że zawsze będę z tobą.
I z karaluchami.
Edurne...
Kocham cię.
Nie chcę, byś przeze mnie zgniła w więzieniu.
W hostelu
oszukałem cię, byś mi pomogła.
Zabiłem ich.
Przysięgam.
Idź do diabła!
Ostrzegam, ciało jest w złym stanie.
Mogę?
Czy to Almudena Ortiz?
Zostawię pana.
Iker, kochanie. W życiu każdego człowieka są złe momenty.
I czasami się one nagromadzają.
Jeden za drugim.
Jak gdybyśmy byli poddani testowi.
Kilka dni temu twój tata poszedł do nieba.
Pamiętam, że na pogrzebie zapytałeś mnie, czy w niebie jest zimno.
Było ci przykro, że jest tam sam.
Zupełnie sam.
Więc twoja mama...
będzie tam z nim.
Nie będzie dłużej sam.
I nie zmarznie,
bo twoja mama go zawsze przytuli.
Będziemy za nią tęsknić.
Ty,
twoi dziadkowie
i ja.
Bardzo kochałem twoją mamę.
Naprawdę.
Od zawsze.
Kochałem
jej śmiech,
kochałem ją dotykać,
całować,
kochać się z nią.
Uwielbiałem ją pieprzyć.
Twoja mama była dzika, Iker.
Jak wilczyca.
Była piękna, gdy dochodziła.
Przepiękna.
Powiesz mu?
Wolisz, bym ja to zrobiła?
Wszystko gotowe?
Tak.
Czekają na 89. km starej autostrady.
Użyj policyjnej broni. Musi wyglądać realistycznie.
Dobrze.
Podobno jedziecie opłotkami.
Tak. To oczywiste, że Jamala wspiera komórka terrorystyczna.
Musimy uważać.
Mogą próbować go odbić, nim dojedzie do sądu.
Pani jedzie z mamą i dziewczyną autostradą.
Dotrzecie do Bilbao przed nami.
Nie. Jadę z wami.
Nie ma miejsca.
Potrzebuję dwoje ludzi.
Będę tym drugim.
Przy Llanes. Zna pani okolicę?
Nie.
„Jesteście na miejscu?”
Musi pani jechać. To najpiękniejsze plaże Hiszpanii.
Torimbia.
„Na karcie reportera jest wideo z momentu ataku.
Wszyscy prócz Azkáratego reagują.
Gada przez telefon, ale na pewno słyszy”.
„Eche kogoś podejrzewał. Może jego?”.
Od ślubu tam jeżdżę.
„Może, ale nie wiem, jaki miał dowód”.
Cóż,
jeśli dostaję urlop, czyli raz na dziesięć lat.
„Wiemy, z kim rozmawiał?”
Są tam fantastyczne plaże, nie tylko Torimbia.
Toranda jest dobra dla rodzin.
Łatwiejszy dostęp.
Możesz pojechać z synem.
„To nierejestrowany telefon.
Jest chroniony.
Nie dzwoniłem, nie chcę się zdemaskować”.
„Poproszę numer”.
Dalej są plaże Barro i Celorio.
Kręcili tam wiele filmów.
„Mamy problem.
Jest z nami Olaegi”.
A obok są Picos de Europa.
Pół godziny drogi. Morze i góry zaraz obok siebie.
Rano spacer po górach,
a dzień kończysz na plaży.
„Musimy ją usunąć, zanim przeprowadzimy akcję.
Wymyśl coś”.
Przepraszam.
Tak? Słucham.
Tak?
„Zmiana planów. Olaegi też musi zginąć”.
„To Gorostiza dzwonił do Gaizki podczas ataku”.
BRAK POŁĄCZENIA Z SIECIĄ
Zabiłeś Gorkę.
Pewnie dlatego tu jesteś.
Skok nie przywróci go do życia. Wiesz o tym, nie?
Zanim się wyprzesz,
słyszałem nagranie, na którym
przyznajesz Almudenie,
że Gorostiza i ty
sfingowaliście zamach terrorystyczny,
by zabić Gorkę.
Pewnie zabiłeś też Almudenę.
Całe moje życie cię nie rozumiałem.
Nie sądziłem, że jesteś do tego zdolny.
Nie wiem, czy skoczysz,
ale jeśli nie,
chcę, żebyś coś zrobił.
Zajmiesz się Ikerem.
Zabiłeś jego rodziców.
Zamieszka z tobą i wychowasz go jak własnego syna.
Twoja matka nie pozna prawdy.
Ty i ja też więcej do tego nie wrócimy.
Bo to się nie stało.
Skoczysz czy nie?
To złaź.
Gdy ty się nad sobą użalałeś,
ja zrobiłem, co należało.
Chodź.
Wtajemniczę cię.
Tato...
czemu mi pomagasz?
Zabiłem Gorkę.
Skąd pewność, że jeśli to zrobię,
i tak nie opublikuje pan nagrania?
Bo daję panu słowo.
To za mało.
Zabezpieczenie.
Nie ma go.
Musi pan zaryzykować.
Jeśli nie...
jutro nagranie wypłynie do wszystkich mediów.
Zniszczę wszystkie nagrania.
Oprócz jednego.
Jest w rękach notariusza.
Nawet ja go nie ruszę.
Jeśli zginę, opublikuje je.
Jeśli przytrafi mi się wypadek, opublikuje je.
Jeśli kichnę, opublikuje je.
Wiem, że to nie fair,
ale trzymam pana za jaja.
BRAK POŁĄCZENIA Z SIECIĄ
Coś nie tak?
Nie. Protokół bezpieczeństwa.
Przed nami jest zepsuta ciężarówka.
Sprawdzą ją.
Zatrzymamy się?
Muszę siku.
To nie poczeka?
Gdyby był pan w ciąży, wiedziałby pan, że nie.
Mam pęcherz wielkości orzecha.
Żona spędziła końcówkę ciąży na kiblu.
Pojedź tędy. Zaraz się zatrzymamy.
GOROSTIZA DZWONIŁ DO GAIZKI
BRAK POŁĄCZENIA Z SIECIĄ
Nie jestem w ciąży,
ale prostata mi dokucza.
Mówią, że 50 lat to nowe 40.
Na pewno.
Ile ma pani lat?
34?
38.
38...
Trzyma się pani.
Dziękuję. Zaczekam w aucie.
Jest tam.
Proszę opuścić broń.
Wie pani, że tego nie zrobię.
Co was łączy z Gaizką Azkáratem?
Co macie wspólnego z atakiem?
Pospieszyła się pani.
Zorganizowaliście ten zamach?
Po co?
Dzwonił pan do niego przed atakiem.
Tak?
Ma pani dowód?
Telefon na moje nazwisko?
Opuść broń.
No już!
Jak zdjąć blokadę sieci?
Trzeba uruchomić silnik.
Gdzie kluczyki?
Włącza się na odcisk palca Morery.
Odetnie mu pani palec?
- Co jest? - Cicho! Wysiadaj z auta.
Wysiadaj, Omar!
Mamy umowę.
Nie bądź głupi.
- Patrz na mnie. - Co pani robi?
Spójrz na mnie.
Zapłaci za to, co zrobił.
Uciekaj.
Kurwa! Biegnij albo cię zastrzelę!
Omar.
- Szybciej! - Za nim!
Zaskoczył mnie pana telefon.
Mój gabinet panu nie odpowiadał? To przez dywan?
Jest pewnie naszpikowany nielegalnymi podsłuchami.
Szybko, namierzcie mnie.
Wyłączcie anteny w promieniu 10 km.
Odetnijcie je.
Co to jest?
Dokumenty, z których wynika, że ataku w Bilbao nie przeprowadzili dżihadyści.
Około półtora miesiąca temu spotkałem się z synami
i oświadczyłem, że Gaizka zostanie prezesem firmy
zamiast Gorki.
Nie spodobała mu się ta decyzja.
Kłóciliśmy się.
Zaczęliśmy się bić.
Zagroził, że mnie zabije.
W dzień zamachu siedziałem z nim w barze.
Poszedłem do łazienki
i zadzwonił mój telefon.
Tak myślałem.
Mieliśmy z Gorką taki sam aparat.
Odebrałem.
Gorostiza kazał mi wejść do baru.
Nie dzwonił do mnie.
Ale ten błąd uratował mi życie.
I zabił mojego brata.
BRAK POŁĄCZENIA Z SIECIĄ
Kurwa. Co za chuj.
Wyłączył anteny.
Idziemy na wschód, w końcu trafimy do miasta.
Nie mogę.
Muszę wrócić.
Niech pani idzie.
Ja wracam.
Zwariowałeś? Zabiją cię.
Brat poprosił, by mnie zabił.
A Gorostiza wymyślił zamach.
Wiem, że kłamiesz.
Nie siedziałeś za kierownicą vana.
Pomogę ci to udowodnić.
Ale jeśli tam wrócisz, to koniec.
Musisz żyć.
Powinienem był coś powiedzieć, ale się bałem.
Gorostiza mi groził.
Poznałam twoją matkę.
I twoją dziewczynę.
O to chodzi.
Zagroził, że je zabije.
Dlatego skłamałeś i sam się obciążyłeś.
Chcę je uratować.
Nie wiem, co obiecał ci ten drań,
ale zabił osiem osób.
I mają panowie dowody?
Funkcjonariusz Garrido.
Jeden z tych, którzy przeprowadzili atak.
Będzie zeznawał.
Jestem w ósmym miesiącu.
Nie zaciągnę cię siłą.
To twój wybór.
Porozmawiam z prokuraturą.
- Pan idzie ze mną. - Dobrze.
Wszystko dobrze?
Tak.
Nie musisz odbierać porodu.
Oby.
Co za scena.
Terrorysta pomaga glinie rodzić.
Niezły nagłówek.
Tak?
Proszę się nie ekscytować zasięgiem.
Włączyliśmy anteny na chwilę.
Zaraz znów je zablokujemy.
Poda pani Jamala?
Nie.
Proszę go dać do telefonu.
Chce ze mną porozmawiać? Zrobię to.
Może go pani dać na głośnik.
Porozmawiam z nim.
Słyszysz mnie?
Tak.
Dobrze.
Ktoś chce się przywitać.
To pani syn, proszę mówić.
Nie utrudniajcie sprawy!
Kto tam?
Mama? Edurne?
Zgrywają twardzielki.
Myślą, że jeśli będą cicho, nie uwierzysz, że tu są.
Mama?
Edurne!
Muszę wiedzieć, że tam jesteście.
Dobrze.
Mamo! Edurne!
Edurne, jesteś tam? Odezwij się! Mamo!
Mamo, powiedz coś!
Gadaj albo strzelę.
Co się dzieje? Mamo?
Nie rób tego!
Gadaj!
- Nie! - Niech pan nie strzela!
Mamo!
Niech pan nie strzela.
Nie...
Jeśli coś im zrobisz, zabiję cię.
Powiedz coś!
Mamo!
Gdzie Edurne? Coś jej zrobili?
Nie. Na razie.
Masz pół godziny, by wrócić.
Z Olaegi.
Albo wrócicie razem, albo wiesz, co będzie.
Błagam.
Muszę tam wrócić.
Zabiją je.
A co się stanie, jeśli wrócimy?
Gorostiza dotrzyma słowa?
Puści do domu twoją mamę i dziewczynę?
Dopóki cię nie ma, ich życie jest coś warte.
Ale jeśli się poddasz, to koniec.
Zabije ciebie, a potem je.
Przykro mi.
Idziemy.
Niech pan odpoczywa.
Lekarz przyjdzie za parę godzin.
Operacja się udała.
Nowa nerka działa bez zarzutów.
Dobrze. Do zobaczenia.
Dziękuję.
86 NIEODEBRANYCH POŁĄCZEŃ
Skończmy ten cyrk.
Edurne...
Zamknij się.
Dziwka!
Edurne! Draniu!
Nie ruszaj się!
Nie! Proszę go nie ranić.
Nie ruszać się!
Dranie.
Skończmy z tym raz na zawsze.
Zaczynamy od suki.
Załatwione.
Potem porozmawiamy.
Panowie...
kończymy robotę.
Edurne!
Szefie...
czytałam oświadczenia,
ale czegoś wciąż brakuje.
To koniec, Olaegi.
Proszę posłuchać.
Wiem, co mówili Jamal,
rodzina Azkárate i człowiek Gorostizy.
- Ale Eche mówił o... - Dość.
Szefie...
Znałam Gorkę.
Lepiej niż pan myśli.
Można mu wiele zarzucić,
ale nie był mordercą.
Byłem w Madrycie.
Na ważnym spotkaniu.
Oficjalna wersja wydarzeń to wciąż atak dżihadystów.
Co?
- Wiemy, że Gorostiza... - Słuchaj!
Nie powiedzą ludziom,
że wysoko postawiony agent wywiadu sfingował atak
i zabił osiem osób.
Nie mogą na to pozwolić.
Lub nie chcą, wszystko jedno.
Co pan mówi?
Jesteś naiwna,
jeśli myślisz, że do tego dopuszczą.
Nie.
Obrzydza mnie to, ale tak jest.
To nie nasza decyzja.
Właśnie że nasza.
Możemy powiedzieć mediom prawdę.
A dowody?
Mamy świadków.
Nic nie mamy.
Wszystko zniszczyli.
Świadków uciszyli.
Azkárate dogadali się z sekretarzem stanu,
by prawda nie wyszła na jaw.
To byłby skandal.
Nie możemy milczeć.
Uciszą nas.
Ciebie, mnie,
matkę Jamala, wszystkich.
Wyjdziemy na paranoików
z idiotyczną teorią spiskową.
Edurne Aranguren
zostanie oskarżona o współpracę z terrorystami.
Dostanie najkrótszy możliwy wyrok.
Omar Jamal odsiedzi 30 lat.
Są niewinni.
Więzienia są takich pełne.
Nasze oddanie prawdzie na nic się nie zda.
Jesteśmy w dupie.
I co teraz?
Sprawa zamknięta?
Tak.
Jesteś głównym śledczym.
Nikim już nie jestem.
Podałem się do dymisji.
8 MIESIĘCY PÓŹNIEJ
Cześć, Koro.
Eche?
Nie znałem płci,
więc przyniosłem białego pluszaka.
Niebieski i różowy to przeszłość.
I chodziło o ubrania, nie o pluszaki.
Nie znam się na dzieciach.
Przecież nie cierpisz psów.
To prawda.
Co się stało?
Miałeś przyznanie się do winy.
Dlatego tu jestem.
Ale może porozmawiajmy na komendzie.
Z twoim szefem.
Teraz szefuje mi ojciec.
W sklepie.
Odeszłaś z policji?
Co się stało?
Coś odkryłeś?
Dlaczego zniknąłeś?
Zniknąłem, bo...
dobiłem targu.
Ale znasz mnie,
moje obietnice gówno znaczą.
Masz karty pokładowe? Pospieszmy się.
Samolot odlatuje o 22.30.
Musimy iść.
Zabiłeś Gorkę?
Zabiłeś go?
Jego i siedem innych osób?
O czym ty mówisz?
Odwiedził mnie reporter.
Pokazał mi nagranie z baru podczas zamachu.
Wszyscy się boją...
poza tobą.
Sądzi, że zorganizowałeś zamach,
by zabić Gorkę i odebrać mu to, co miał.
Włącznie ze mną.
To absurd. Chodź, idziemy.
Gorka miał lecieć tamtego ranka do Tokio,
ale bilety do biznes klasy się wyprzedały.
No właśnie.
Kłamca!
Widziałam jego bilety.
Teresa powiedziała, że ty kazałeś jej odwołać wyjazd.
Powiedziałeś też,
że odnaleźli ciało chłopaka, a teren ogrodzili.
Byłam tam pół godziny temu,
ciało jest nieruszone. Znów kłamstwo!
STOŁÓWKA
Spytam cię ponownie,
zabiłeś Gorkę?
Zabiłeś go, Gaizka?
To byłeś ty?
Tak.
Napisy: Marta Przepiórkowska